۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۰, شنبه

ایران تنها متحد راهبردی‌اش را تنها نمی‌گذارد


تمکین: خط تبلیغاتی ایران پس از بروز اعتراضات در سوریه دفاع همه‌جانبه از دولت بشار اسد بوده است. عامل توجیه این رفتار قرار داشتن دولت موجود سوریه در کنار ایران و حزب‌الله (که در رسانه‌های دولتی از آن به عنوان خط مقاومت یاد می‌شود) علیه اسرائیل است. سوریه کشور متحد راهبردی ایران است و ایجاد مشکل در آن به نفع ایران نیست. این کشور مجرای اصلی کمک به مبارزین لبنانی و فلسطینی هم هست.»

اما در چهار دهه ی گذشته، اسرائیل امن‌ترین مرز را با سوریه داشته است. دولت سوریه هیچ گاه در پی راه انداختن جنگ علیه اسرائیل برای باز پس‌گیری بلندی‌های جولان نبوده‌اند. از همین جهت مقامات آمریکایی و اسرائیلی چندان از اعتراضات سوریه استقبال نکرده‌اند. آن‌ها شرایط نه جنگ- نه صلح امروز با سوریه را به دولتی محتمل بدون هیچ تصوری از آن ترجیح می‌دهند.

بدین ترتیب، بیشتر کشورهای منطقه هر کدام بنا به دلایلی مشکل سوریه را داخلی می دانند و در برابر این همه جنایت انجام گرفته در این کشور سکوت کرده اند و تنها بعضی از کشورها به اعتراضاتی نمایشی و ضعیف بسنده کره اند. اما در دنیای امروز متحدان راهبردی در شرایط بحران، چه خارجی و چه داخلی، از هیچ کمکی به یکدیگر دریغ نمی‌کنند، از جمله کمک به دولت متحد راهبردی در سرکوب مخالفت‌ها. اگر «اهمیت راهبردی سوریه در دور نگهداشتن کانون درگیری از مرزهای ایران» مد نظر باشد طبعا می‌توان به این دولت دوست برای بر سر کار ماندن در هر شرایطی و بالاخص در شرایط بحران بقا، یاری رساند.

کسانی که معتقدند حتی در بحرین می‌توان به اقدامات نظامی دست زد، در حالی که زمینه ی سیاسی و نظامی آن وجود ندارد، به طریق اولی در شرایط دوستی با دولت سوریه و داشتن همه ی راه‌های کمک‌رسانی، به اقدام نظامی و امنیتی برای سرپا نگاه داشتن این متحد کلیدی اقدام می‌کنند.

رسانه‌های دولتی و شبه‌دولتی اعتراضات مردم سوریه را به صهیونیزم نسبت می‌دهند: در این حال برای مقامات ایران کاملاً منطقی است که همانند حزب‌الله به دولت سوریه نیز از حیث مالی، تدارکاتی، نظامی و امنیتی برای سرکوب یاری رسانند. مدل حرکت‌های جهان عرب بسیار شبیه جنبش سبز است و عوامل سرکوب معترضان در ایران درس‌های بسیاری برای آموختن به مقامات امنیتی سوری در چنته دارند.

رسانه‌های دولتی و شبه‌دولتی کشور در برابر جنبش اعتراضی در سوریه سکوت کرده یا همانند رادیو و تلویزیون دولتی صرفاً مواد رسانه‌ای تلویزیون دولتی سوریه را انتقال داده‌اند. توجیهاتی که برای عدم پوشش عرضه شده، مواردی مثل «مشکوک بودن منابع خبری» و «عدم اعتبار رسانه‌های غربی» و «بزرگ‌نمایی رسانه‌های غربی» بوده‌اند، در حالی که معترضان سوری هر روز انبوهی از جنایات رژیم بشار اسد را در سایت یوتیوب به معرض دید عموم می‌گذارند. گزارش‌های رسانه‌های غربی نیز معطوف به بحرانی جلوه دادن سوریه تلقی شده‌اند.

اما آنجا که این حوادث پوشش داده شده، اعتراضات به «توطئه ی مشترک عربستان و آمریکا علیه سوریه» نسبت داده شده است. در این گونه مطالب عیناً سناریوسازی‌های دستگاه‌های اطلاعاتی سوریه (مثل لو رفتن طرح دو میلیارد دلاری فیلتمن- بندر بن سلطان برای سقوط دولت سوریه) در رسانه‌های دولتی و شبه‌دولتی جمهوری اسلامی منعکس شده است. مخالفان لبنانی سیاست‌های ایران در منطقه (حزب حریری) نیز به عنوان یکی از عوامل توطئه‌گر در سوریه معرفی شده‌اند.

رسانه‌های دولتی و شبه‌دولتی به خوبی اعترافات گرفته شده توسط مقامات امنیتی سوریه و پخش شده در تلویزیون دولتی این کشور را مبنی بر دست داشتن تروریست‌های خارجی در اعتراضات و عدم دخالت دولت در کشتار افراد منعکس کرده‌اند: «به گفته مقامات سوریه، سازمان‌های خارجی با ارائه کمک‌های مالی و نظامی به این گروه [تروریستی]، برای ایجاد ناآرامی در این کشور تلاش می‌کردند... دمشق هرگونه اتهام درباره تیراندازی نیروهای امنیتی به سوی معترضان را رد... کرده است.» (فارس، ۲۵ فروردین)

برای ارتباط دادن معترضان به عربستان سعودی، آن‌ها با اتکا به اعتراف‌گیری‌ها در برابر دوربین‌های تلویزیون سوریه وهابی خوانده می‌شوند. درست همانند موضع دولت در جنبش اعتراضی ۱۳۸۸، این خود معترضان سوری هستند که به خود شلیک می‌کنند!

تظاهرات دولتی حمایت از دولت بشار اسد در رسانه‌های ایران بازتابی گسترده داشت. این تظاهرات همانند تظاهرات دولتی ۹ دی ۱۳۸۸ در حمایت از دولت، حمایت مردم از حکومت بشار و مخالفت آن‌ها با جریان فتنه نامیده شد. رسانه‌های دولتی ایران رژیم بشار را اهل اصلاح و مردمی معرفی می‌کرده‌اند.

در دو ماه گذشته که اعتراضات در سوریه بالا گرفته و به گزارش سازمان‌های حقوق بشری حدود پانصد تا ششصد تن توسط نیروهای لباس شخصی و امنیتی سوریه کشته شده‌اند، روحانیون شیعه به عنوان تریبون‌های تبلیغاتی حکومت کاملا در این مورد سکوت اختیار کرده‌اند. در همه ی واکنش‌ها به جنبش‌های سیاسی جهان عرب تنها از مصر، تونس، لیبی، بحرین، عربستان و یمن تا حتی مراکش و موریتانی سخن گفته می‌شود. تنها نامی که کاملا در این اظهار نظر‌ها پنهان مانده سوریه است. این در حالی است که کشتار معترضان بحرین در میزانی بسیار کمتر موجب صدور بیانیه‌های شدید از سوی آن‌ها شده است تا حدی که جوادی آملی و صافی گلپایگانی رژیم‌های آل خلیفه و آل سعود را به ترتیب «کافر» و «وحشی» اعلام کردند.

از منظر روحانیون شیعه، حکومت اقلیت ۱۴ درصدی نصُیریَه سوریه که توسط روحانیت شیعه در جمع شیعیان پذیرفته شده‌اند حق دارد در یک روز بیش از صد تن از مردم بی‌دفاع و بی‌سلاح را قربانی کند، اما اقلیت سنی حاکم بر بحرین چنین حقی ندارد. البته هنوز مدیران دیوان‌سالاری مذهبی در تهران دستور حمایت مستقیم از رژیم بشار اسد توسط این روحانیون را صادر نکرده است.

مقامات ایرانی تلاش دارند اوضاع سوریه را آرام جلوه دهند، در حالی که رژیم بشار اسد از تانک و توپخانه در سرکوب مردم درعا بهره گرفته است. به عنوان نمونه، مدیرکل عتبات عالیات سازمان حج و زیارت بر این باور است که «شرایط سوریه برای زائران ایرانی بحرانی نیست». این احساس عدم بحران ناشی از اقدامات امنیتی مقامات ایرانی در سوریه است: «سازمان حج اقداماتی برای امنیت زائران ایرانی در سوریه انجام داده است» این امر می‌تواند با حضور نیروهای امنیتی ایرانی و سوری انجام شده باشد که در این اظهار نظر روشن نشده است.

ارسال دو ناوچه ی نیروی دریایی به سوریه در آستانه ی اوج‌گیری جنبش‌های سیاسی در جهان عرب حاوی ارسال این پیام به قدرت‌های غربی بود که ایران در هر شرایط در کنار سوریه خواهد ماند. حزب‌الله لبنان و مقرهای نظامی آن استراتژیک‌ترین پایگاه نظامی ایران در منطقه به حساب می‌آید و سوریه مجرای تقویت تدارکاتی این پایگاه‌هاست. از همین جهت با چنگ و دندان به بقای رژیم اسد در سوریه خواهد پرداخت. هر جا که سوری‌ها خود نتوانند به آشوب‌ها خاتمه دهند عقل راهبردی رهبران ایران به آن‌ها خواهد گفت (و احتمالا گفته است) که به یاری مقامات سوریه بشتابند.

هیچ نظری موجود نیست: